Wydarzenia z historii miasta Elbląga
Krzyżacy już w 1236 roku opanowali okolice jeziora Drużno, a wiosną następnego roku dotarli do Zalewu Wiślanego na dwóch statkach: "Pilgrim" oraz "Friedland". oba zaopatrzone były w materiał budowlany, który wykorzystano do zbudowania prowizorycznej warowni, palisady i wałów. Przy budującym się zameczku zaczął się organizować także ośrodek miejski nazwany później Elblągiem. Obszar miasta był zbliżony do prostokąta o wymiarach 500 na 300 metrów, a zgodnie ze zwyczajem ówczesnych miast nadbałtyckich ulice wytyczono prostopadle do rzeki, a przecinająca je w poprzek ulica wskazuje, że od początku osada ta była przeznaczona na ośrodek handlowy. Miasta wznoszone było w szybkim tempie. Wkrótce zamek i osada stały się ważnymi punktami defensywnymi dla Krzyżaków. Wkrótce po założeniu osady mieszkańcy zaczęli starać się o uzyskanie prawa miejskiego. Dużą inicjatywą musieli odznaczać się wtedy osadnicy z Lubeki, stolicy Hanzy. 10 kwietnia 1246 roku, w obecności przybyłych gości tj. wielkiego mistrza krzyżackiego, mistrza krajowego i biskupa chełmińskiego, elblążanie otrzymali przywileje lokacyjne. Miasto otrzymało, wzorowane na ustroju Lubeki, prawo, stąd je nazwano prawem lubeckim. Ustalono, że rada miejska składać się będzie z 4 burmistrzów i wyznaczono specjalne urzędy, jak kamlarzy (skarbników) czy szafarza bałgijskiego, czyli osobę sprawującą nadzór nad stanem Cieśniny Bałgijskiej. Krzyżacy natomiast ograniczyli autonomię samorządu miejskiego, dając duże uprawnienia komturowi elbląskiemu.
Elbląg był głównym portem w państwie Krzyżackim do 1308 roku. Od tego czasu jednak pojawiło się duże zagrożenie dla rozwoju morskiego handlu - podstępnie zdobyte przez Krzyżaków Pomorze z Gdańskiem. Ostatecznie wysokie tempo rozwoju elbląskiego handlu załamało się na przełomie XIV i XV wieku, kiedy to Elbląg stracił skład sukna angielskiego, która to przeniesiona została do Gdańska. Wtedy to Gdańsk wysunął się na czołowe miejsce w państwie krzyżackim.
Dzięki przynależności Elbląga do Hanzy, statki elbląskie docierały do Francji, Flandrii i Holandii. W Anglii kupcy z Elbląga cieszyli się specjalnymi przywilejami.
Elbląg zdobył przodujące stanowisko w handlu morskim wśród miast pruskich i utrzymywał je przez cały XIII i XIV wiek. Elblążanie zarabiali również na pośrednictwie między obcymi krajami. Z Norwegii transportowali do Anglii ryby, a angielską wełnę przewozili do Flandrii.
Od 1251 Elbląg stał się sie siedzibą mistrzów krajowych. Tak było do chwili przeniesienia stolicy Zakonu. W 1309 roku został on przeniesiony z Wenecji do Malborka. Później rezydował w zamku komtur a zarazem wielki szpitalnik. W 1261 Elbląg wybrano na rezydencję biskupa warmińskiego. Z tych to racji w mieście odbywały się ważne narady, tu przebywały poselstwa, stąd wysyłano ważne pisma krzyżackie.
Zmiany geopolityczne spowodowane II rozbiorem, a następnie upadkiem Rzeczpospolitej, odcięły miasto od naturalnego zaplecza gospodarczego, jakim były ziemie polskie i sprawiły, że jego świetność ekonomiczna przechodziła na jakiś czas do historii. Kryzysową sytuację pogłębiły również warunki nawigacyjne w porcie, które sprawiły, że Elbląg był niedostępny dla większych statków. Jednocześnie zaszły w mieście zjawiska zapowiadające przemiany o charakterze kapitalistycznym. Pojawiły się zalążki manufaktur. Pierwsze elbląskie zakłady zajmowały się przetwórstwem surowców rolniczych, tradycyjnie dużą rolę odgrywała produkcja statków.